سلام دوستای خوبم.ممنون از کسایی که از تیریپ زاغارت بنده تعریفات بعمل اوردن.
حالا شما قیافه منو تصور کنین 
همونطوری که قولشو داده بودم امروز ادامه ماجرای آشناییمونو مینویسم.تا اونجایی گفته بودم که من و همسری ۵ مردادماه برای اولین بار چتینگهامون رو شروع کردیم و....
حالا ادامه ماجرا:
جلسه اول تا حدودی لوس و بی مزه بود. چون بیشتر به حرفای معمولی و معرفی کردن و تعارفات معمول گذشت.ولی جلسات بعد زندگی شیرین تر شد.این گفتگوی تمدنها همچنان ادامه داشت در حالیکه بنده هنوز به رویت جمال بی مثال یار نائل نشده بودم.تا اینکه ازش خواستم حداقل یه عکس از خودش برام بفرسته تا ببینم که آیا همون بحث کچلی در مورد ایشون صادق هست یانه
بعله ایشون هم نامردی نفرمودند و عکسی متشکل از حداقل ۲۰ فروند بشر بی ریخت برایمان ارسال نمودند.کنار عکس هم مقرون نموده بودند که ?Can you find me
حالا پیدا کنید پرتغال فروش را از بین این همه جمعیت.اونجا بود که بنده متوجه شدم که با یک بشری به مراتب پیچیده تر و ضایعتر از خودم طرف شده ام.
خلاصه که مامان و بابا و خواهری رو صدا کردم و شور گرفتیم که شوی گرام فعلیمان کدام یک از این ۲۰ فروند موجود میتوانستی بود؟ من هم که توی عکس فقط از قیافه یه نفر خوشم اومده بود و خیلی بانمک هم بود گفتم که من امیدوارم که این باشه چونکه در غیر این صورت هر کس دیگه ای از این تعداد آدم باشه من باید با عرض شرمندگی عرض کنم که نسلشون منقرض بشه بهتره.
خلاصه شب شد و جناب مستطاب زنگولیدند و پرسیده کردند که ایا بانوی من روی ماهمان را زیارت نمودندی و ایا مقبول نظر آن والا مقام واقع شدندی یا نه؟
منم گفتم که شما عوض عکس فرستادن برای من تست هوش فرستادین. حالا خودتون بگین کدوم یکی هستین؟
میدونین چه جوابی داد؟
گفت دوست داری کدوم یکی باشم؟ 
شما اگه جای من بودید چه جوابی به این سوال عتیقه میداد؟ اگه میگفتم مثلا اینو دوست دارم و میگفت نه اون دوستمه که خیلی ضایع بازی میشد. به همین خاطر گفتم لطف کنید و سوالهای سخت از من نپرسید. اونقدرها هم ادم باهوشی نیستم.
ولذا جناب همسری سوالشون رو به این شکل اصلاح نمودندی که خب دوست داری کدوم یکی نباشم.
حالا شما قیافه منو تصور کنین طرف یه سوال عتیقه پرسیده اومده درستش کنه عتیقه ترش کرده. با خودم گفتم آخه کدومو بگم. بگم همه رو دوست نداشتم بجز این یکی این که باز نمیشه.
خلاصههههه تصمیم گرفتم که خودم مدیریت این مکالمه دلپذیر رو بر عهده بگیرم و از این چرخه باطل بیام بیرون. به همین خاطر هم گفتم که من حدس میزنم شما اونی باشید که جلو نشسته و این تیپ هم لباس پوشیده.
اونوقت همسری گفت:
آفرین. شما خیلی باهوشی. درست حدس زدی. و من چنان جیغ بنفشی از خودم دروکردم که همه ریختن تو اتاقم و فورا این خبر مسرت بخش رو به سمع و نظر بابا مامانم هم رسوندم که طرف همونیه که خوشم اومده و اونا هم بسی مسرور گشتند و البته دقیقا از همون روز ابوی گرام بنده هر وقت چشمش به من میوفتاد چشاش پر اشک میشد و به مامانم میگفت که این بچه هم که میخواد بره و از این حرفا 
منم که بعد از اون لحظه تاریخی که همانا جدال معیارهای به ظاهر بی ارزش زشتی و زیبارویی بود دیگه همش اینجوری بودم 
حالتون بهم خورد نه؟ حال خودم هم به هم خورد ولی خدا رو شکر همسری ندید. شاید هم دیده و به روی خودش نیاورده
و یا اینجوری 
بالاخره" کچل بودن یا نبودن مسئله این است" بود.
خلاصه همسری جونی هم وقتی که دیدند مقبول نظر واقع شده اند تصمیم گرفتند که همراه خانواده به حضور عنورمان شرفیاب شوند و بیان تبریز واسه خواستگاری و آشنایی بیشتر و اگه من اونجا هم پسندیدم و از خانوادش و خودش خوشم اومد فرداش هم دوباره بیاد خونمون و بعد دوباره بره تهران.
روز موعود فرا رسید و من خیلی استرس داشتم و نمیدونم چرا از صبح ویرم گرفته بود و همش میگفتم کاش زنگ بزنن بگن نمیایم.خلاصه بعد از ۱ ساعت و نیم تاخیر همسری زنگ زد به من که ما طرف نصف راه هستیم و گم شدیم. جونکه همسری تا حالا تبریز نیومده بود و نمیشناخت. منم که اونورا رو نمی شناختم گفتم بزار از بابام بپرسم ببینم چجوری باید بیاین که همسری شیطون یه دفعه گفت که در و بی زحمت باز کن خانومی. ما پشت دریم.
نمیدونم چرا همسری اون لحظه اونقدر با من پسر خاله شده بود که باهام شوخی میکرد. دیگه ما هم افتادیم به بدو بدو و روسری سر کن و خودتو مرتب کن و بالاخره درب امارتمان را به روی میهمانان گرانقدر گشودیم و شرفیاب شدند.
خونه ما طبقه دوم بود و من رفتم جلوی در مثلا برای استقبال. همینکه تو راه پله ظاهر شدند همسری زودی سرشو بلند کرد و منو دید و یه لبخند بسیار دلبرانه ای هم تحویلم داد و اومد بالا و یه دسته گل بسی بی ریخت تسلیممان نمود.حالا چرا بی ریخت؟ چونکه اونا تبریزو نمیشناختن و دیرشون هم شده بود و بهمین خاطر از اولین گلفروشی که دیده بودند یه دسته گل آماده گرفته بودند که خیلی هم ضایع بود.
چیز دیگه ای که باز تو ذوقم خورد لباسای همسری بود که یه پیراهن و شلوار طوسی رنگ که من متنفرم از این رنگ پوشیده بود و اومده بود. آخه طفلی خواهر نداره که بهش بگه ناسلامتی داری میری خواستگاری یه لباس خوشرنگ بپوش. مادر شوهرم هم که تو این باغا نبود.
ولی عوضش دیدم عزیز دلم کچل که نیست چه موهای مشکی براقی هم داره.
خلاصه اومدن و همه نشستینم سر جامون و حالا هر دفعه که من چشمم به این همسری میوافتاد برام چشم و ابرو میومد و منم یه دفعه با ابرو مثلا بهش گفتم که بسه بابا چقدر میخندی و یکمی چشم از من بردار که حالا همسری همیشه میگه تو تو روز خواستگاری برای من چشم و ابرو میومدی. ببینین تو رو خدا کار ما رو .....
بعد از کمی صحبت و باز تعارفات خسته کننده معمول و خوش و بش. بابا جونم گفتند که ما اجازه میدیم که شما مزاحم ما نشید و برید با همدیگه بیرون. بابام هم آخرشه ها.....
همسری هم از خدا خواسته پاشد و منم دنبالش و رفتیم سوار ماشین شدیم و رفتیم ائل گلی (تبریزیها میشناسن) یه پارکه.یه کم اونجا چرخیدیم و حرف زدیم و بچه ها یه صحنه خیلی ضایعی پیش اومد که خدارو ۱۰۰۰ مرتبه شکر همسری حواسش نبود و ندید
. اونم اینکه یه کلاغ بی ادب حسود چش سفید جیش کرد رو دست من و منم زودی دستمو گذاشتم تو جیبم و پاکش کردم
حالتون بهم خورد نه؟ حال خودم هم به هم خورد ولی خدا رو شکر همسری ندید. شاید هم دیده و به روی خودش نیاوردهبعد از اینکه یکمی اونجا گشتیم. با همسری رفتیم کافی شاپ پتروشیمی و دوتا اناناس گلاسه سفارش دادیم و نشستیم. اینجا چون فاصلمون نزدیکتر بود و اسلام کم کم داشت به خطر میوفتاد من متوجه شدم که همسری چند تا تار موی سفید رو شقیقه اش داره ولی خب معلوم نبود.
یه نگاهی به دور و بر کردم و دیدم یه ردیف عقبتر از ما دو تاپسر قرتی نشستن با یه دختر که خیلی سانتی پانتال بود ولی یه دختر دیگه هم کنارشون بود که چادری بود و حسابی تو اون جمع وصله ناجور بود.
به همسری گفتم که اونا رو ببین و همینکه برگشت ببینه من تند تند اون موهای سفیدو شمردم و دیدم که نههه قابل اغمازه و خیالم راحت شد.
بعدش هم برگشتیم خونه و چون دیر شده بود دیگه برای شام نگهشون داشتیم و شب که داشتن میرفتن به همسری گفتم که فردا میبینمت 
همسری هم با حالت مظلومانه ای پرسید یعنی فردا بیام؟ منم گفتم چرا نیای و این یعنی بعلهههههههه قاپمان دزدیده شد. بعدش هم خداحافطی کدیم و دزدان محترم رو به خدا سپردیم و من بعد از مدتها یه شب با خیال راحت خوابیدم.
همسری هم با حالت مظلومانه ای پرسید یعنی فردا بیام؟ منم گفتم چرا نیای و این یعنی بعلهههههههه قاپمان دزدیده شد. بعدش هم خداحافطی کدیم و دزدان محترم رو به خدا سپردیم و من بعد از مدتها یه شب با خیال راحت خوابیدم. صبح هم دیر بیدار شدم و دیدم چیزی به اومدن همسری نمونده و سریع حاظر شدم و رفتم آرایشگاه.تو این فاصله نگو عزیز دلم اومده و برام گل هم اورده و دیده من نیستم.
توی ارایشگاه بودم که مامان زنگ زد و یه کم بعدش دیدم که بعله یک عدد همسری همراه مامانم اومدن دنبالم تو ارایشگاه.
بعدش هم که اومدیم خونه و کل اونروز رو با همسری بودم و اونم از مدل پیچ پیچی موهام خیلی خوشش اومده بود. شبش هم همسری رفت تهران
دفعه بعد هم ما رفتیم خونه اونا و کلی از فامیلاشونو هم دیدیم و خیلی خوش گذشت. من که همش با همسری بودم و کلی عشقولانه. حتی شب که همه خوابیدند من وهمسری تو آشپزخونه نشستیم و تا نصف شب با هم حرف زدیم
همینجوری که داشتیم حرف میزدیم همسری دستشو اورد طرف من و محکم دست منو گرفت. حالا من هی میخوام یواشکی دستمو بکشم بیرون ولی مگه ول کنه و بدون اینکه به روی خودش بیاره محکم دستمو گرفته بود. من هم قلبم از هیجان داشت کنده میشد و حسابی هم خجالت میکشیدم و همینجوری در حالتی بسیار ضایع مونده بودم و همسری هم برای خودش حرف میزد و فک کنم خودش هم نمیدونست که چی داره میگه.منم همش لبخند تحویلش میدادم.
بعد یه دفعه همسری به من گفت: یه لحظه نخند و منم نخندیدم و در یک اقدام انتحاری همسری دستمو ول کرد و انگشت خودشو گذاشت رو لباش و بوسید و بعد همون انگشتشو چسبوند به لبای من و من دیگه واقعا آب شدم
با خودم گفتم اگه بیشتر بشینم طرف میزنه به سیم آخرو و اوضاع قارشمیش میشه
این بود که پا شدم و گفتم که دیگه بهتره بریم بخوابیم. همسری هم دستشو انداخت دور گردنم و و صورتمو ناز نازی کرد و شب به خیر گفت.(بوس نکرد ) منم رفتم تو اتاق پیش بابا مامانم ولی تا صبح حتی یه لحظه هم خوابم نبرد و همش اون صحنه رو تو دهنم برای بار ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ مرور میکردم.
این بود که پا شدم و گفتم که دیگه بهتره بریم بخوابیم. همسری هم دستشو انداخت دور گردنم و و صورتمو ناز نازی کرد و شب به خیر گفت.(بوس نکرد ) منم رفتم تو اتاق پیش بابا مامانم ولی تا صبح حتی یه لحظه هم خوابم نبرد و همش اون صحنه رو تو دهنم برای بار ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ مرور میکردم. بعد از اون هم یکی دوبار هم همسری اومد خونه ما و همون بوس بوسیها البته این دفعه از نوع واقعی و بی واسطه و هر دفعه که میومد من تو راه پله میدودیم جلوش و کلی عشقولانه از خودمون در میکردیم و همسری هم برام کادو میاورد.
دفعه دومی که ما رفتیم خونه اونا همسری به من گفت که تصمیمتو گرفتی؟ نمیدونم چرا با اینکه دوسش داشتم از این سوال واهمه داشتم. اصلا دلم میخواست یکی دو صحنه بریم جلوتر و ازدواج کرده باشیم بدون اینکه کسی این سوالو از من پرسیده باشه. این بود که جواب ندادم و عوضش من ازش پرسیدم که تو چی؟ تو این مدت که با هم آشنا شدیم من چند درصد اون آدمی هستم که تو میخوای. گفتم به احساس خودت نمره بده از ۰ تا ۱۰۰ و همسری گفت که تو همیشه ۱۰۰ هستی و من ۱۰۰٪ تو رو میخوام.
گفت:اصلا اگه موافقی بیا حالا که همه اینجا نشستن ما دوتایی پاشیم بریم محضر عقد کنیم و بیایم. نمیدونم چرا اون موقع این حرفو زد.مگه من از جونم سیر شده بودم با اون بابای با جذبه ای که من دارم.
خلاصه دیگه همون روز بابا اینا قول و قرارا رو واسه عقد و عروسی گذاشتند و در تاریخ ۱۷ شهریور ماه یعنی دقیقا ۴۳ روز بعد از اولین چتمون من و همسری نشستیم پای سفره عقد و رسما زن و شوهر شدیم.
اونقدر این اتفاقات سریع بود که تا مدتها هر دومون تو خماری بودیم و به همدیگه میگفتیم وای یعنی ما ازدواج کردیم یعنی تو الان زن (یا شوهر)منی؟ وکلی عشق میکردیم.
خیلی حرف زدم. میدونم سرتونو درد آوردم ولی دوست داشتم همه اینارو که بهترین خاطرات زندگی من و همسری هستند یه جایی ثبت کرده باشم.
خلاصه که ببخشید دیگه.
بای بای.
و هی به پر و پایمان میپیچیدند طوریکه کم مانده بود پایمان بشکناد. و در یک اقدام انتحاری از بنده عکسی ناگهانی به یادگار تهیه نموده و تقدیم شوی گراممان کرده بودند.حالا بقیه ماجرا از زبان شوی گراممان:
میگن اینکه سنش کمه. اون موقع ۲۱ ساله بیدم و همسری هم ۲۹ ساله.
و همه اینجوری میشن 
اگه اومد و دیدیم پس کله اش به اندازه یه نعلبکی ریخته اونوقت چی؟ حیفتون نمیاد دخمل نازتونو به یه کچلوی خیکی بادی شوهر بدین؟ همسری ناراحت نشی ها یه موقع.
تو که اینجوری نیستی. خیلی هم خوشگلی.(باز پینو کیو شدم)
ولی زهی خیال باطل. چون که از بس این همسری جون من آدم آرومیه٬ این ارامشش به منه درنده خوی هم سرایت کرد و از طریق قانون القای جریان عاطفی بنده نه تنها آرزوی خاکشیر نمودن ایشون تو دلم برای همیشه موند بلکه کلی هم عشقولانه از خودم دروکردم
همسری میگه بیا ببرمت دکتر. ولی دلم نمیخواد.بس که این روزا بیمارستانا پر از آدمای مریض و گرمازده ست که آدم حالش بدتر میشه که بهتر نمیشه.
و دیگه نور علی نور.
جالب اینه که اگه اینارو از دهن یکی دیگه بشنوه کلی دلسوزی میکنه که آره بیچاره خانومه و از این حرفا ولی نوبت من که میشه فقط توجیه و توجیه و تو جیه..........
به نظر من عدالت فقط یه کلمه است که وجود خارجی نداره. چون یه دختر که به دنیا میاد هیچ وقت شرایط برابری برای رشد و پیشرفت در مقایسه با یه پسر نداره........ همیشه نفر دومه. شما چه فکر میکنید؟ (رادیو ف ر د ا )