نمیدونم چی شده که وبلاگستان از رونق افتاده بدجور. یه عده که زدن وبلاگشونو کن فیکون کردن. یه عده دیگه مرتب میان و اعلانه کم رنگی میکنن. یه عده هم که دیگه هیچی مامان شدن و ادا و اصول میان و خلاصههههههه یه عده هم میان و با خشم فراوون برامون مینویسن چرا اپ نکردی؟؟؟
واقعا چرا ایا؟
حالا میگم. برای اینکه زیرا.
نه شوخی کردم نزنین بابا. سرم شلوغ بیده بید. چه کنم دیگه. چند وقتیه که یه کاری رو از طریق این همسریه همسر فروش گذاشتن به عهده من و منم ادمه مسئولیت پذیر!!!!!!! دیگه کشتم خودمو.
باید هر روز یه سری مدارکو ببرم بدم به یه عده بشر مشنگ که بخونن و چک کنن و تایید کنن و بدن بهم. و لذا باید روزی چند بار پله های شرکتمونو بالا پایین کنم و هی برم پایین دوباره بیام بالا . دوباره پایین...... خودم هم که بیکار نیستم که. شونصد تا کار ریز و درشت و البته عمدتا درشت ریخته رو سرم. خداییش اگه یه روز نیام در این شرکتو تخته میکنن میره پی کارش
خلاصه به این پسر ریشوئه می زنگم میگم بیا بالا مدارکو ببر. میگه وظیفه من نیست. بده ابدارچی بیاره. زنگ میزنم به ابدارچی. اونم نه یه بار. دوبار و نصفی!!! تازه تشریف فرما میشه. یه دفعه میبره دفعه دوم میگه من بیزی هستم. خودت ببری بهتره. 
دیگه اینجاست که فورانهای من شروع میشه و گدازه پراکنی میکنم.
و یه بیزی ای نشونش میدم که حض کنه.
این پسر ریشوئه فکر میکنه از دماغ فیل افتاده یه مصریه بسی مومن و متدین که میزان اسلامش به نحو وحشتناکی بالاست. وقتی با ادم حرف میزنه یا زمینو میپاد یا ستاره هارو میشماره. میترسه بیوفته به گناه
. هر وقت هم میری اتاقش میبینی داره قران و ادعیه و اینا گوش میده.
منم که بدجنس میدونم که جمیعا از رئیسشون که یه مرد مسن مصریه حساب میبرن. دیروز پا شدم رفتم پایین و حسابی چغولیشونو کردم و کلی ناله و شکوه و تهدید و اینا. اونم اول ابدارچی رو احضار کرد و گفت از این به بعد باید اوامر این پرنسس رو فی الفور اطاعت کنی.
اونم گفت آخه بعضی وقتا بیزیم. اینجا بود که کار بس خطرناکی کرد و رئیسه عصبانی شد و گفت که این خیلی مهمتر از چای و قهوه است و باید اینو انجام بدی.
فهمیدی؟ این فهمیدی رو با یه تاکید فراوانی بخونید. اونم گفت بله چشم و مرخص شد. بعدش هم یه نفر دیگه رو مسئول کرد که اونم از این به بعد اوامرمون رو اطاعت کنه و بنده خوشحال و با حالتی فاخرانه نشسته بودم که همسری هم اومد اونجا پیشم.
بعد از اندکی گپ و گفت غیر کاری رئیسه برگشت گفت این همسری خیلی پسر خوبیه. انگار خودم نمیدونستم. بعد گفت من یه پسره اینجوری میخوام واسه دخترم. کم مونده بود کله طرفو بکنم و بندازم پیشی ببره
. مرتیکه خیکی. خیال کردی. همسریه خودمه
دیدم دیگه بیشتر بشینم لابد گیس و گیس کشی میخواد راه بیوفته
اینه که دسته دردانه همسرمو هم گرفتم و اومدیم بالا. و من فهمیدم که باید سنسورامو فوق العاده قوی بکنم. چرا که در کمین شوهرم هستند نامردا.
دیروز هم همسری ساعت ۴ تو دپو جلسه داشت که نزدیکه خونمونه. به همین خاطر هم دیروز ساعت ۴ منو اورد خونه و خودش رفت به جلسه اش. به من هم گفت شام درست نکن یه چیز سبک میخوریم و استراحت کن
قربونش برم.
چون دیشب شام نداشتیم امروز هم طبیعتا ناهار نداشتیم و همسری منو برد رستوران قشقایی که اولین بار بود میرفتیم. من که خیلی خوشم اومد. دکوراسیونش خوب بود و ما تو قسمت سنتیش نشستیم و روی اون تشکها یه استراحتی کردیم و غذاش هم خوب بود. و خیلی کیف داد. این عکسو هم با دوربین موبایلم گرفتم.
اینه دیگه بس که از این کارا میکنه دهن ملت اب میوفته دیگه.
خلاصه که بار عشقولانگی شدیدا بالاست.
دیگه اینکه یه قالیشویی پیدا کردم میخوام بدم فرشامونو بشورن. شاید دوستامون تو تعطیلات عید قربان اومدن. کاشکی بیان.
خب دیگه. بازم الان شونصد صفحه مدارک اوردن. زنگ بزنم به این ابدارچی. آخرش یه بلایی سر خودم و خودشون میارم.
فعلا بای بای
.انگار این آدما انرژی گیر هستند.ولی بعضیای دیگه برعکس. ادم با دیدینشون حس سرزندگی بهش دست میده و انرژی میگیره.
منم که به زور خودمو کشونده بودم اورده بودم شرکت هی پشت سر هم فاتحه نثار اموات خودم و خودشون میکردم تا ساعت شد ۱۰ و سیستما درست نشد.
....... همسری هم حساس....... فکر میکنه یه چیزی یه ساعت بیرون بمونه میگنده و فاسد میشه. دیگه سرتونو درد نیارم صدامو درنیاوردم 
و زود زود خریدامونو کردیم و دوباره یکمی خرید واسه خونه و به هسری گفتم بدو بریم. تازه همسری میگه بیا بریم این دور و ورا رو هم بگردیم که گفتم نمیخواد یه وقته دیگه میایم و دیگه مستقیم رفتیم خونه.
و غذارو چپوندمش تو یخچال
. اونموقع سه ساعت بود که غذا بیرون مونده بود.
و این اولین رازیه که من از همسری جونم قایمش کردم. البته فقط تا وقتی که این پستمو نخونده و کلمو نکنده
که یهو برق سه فاز از کله ام پرید و پی به راز بزرگ و شرم اوری بردم و اون اینکه بنده فراموش نمودم که لوبیا بریزم تو خورشتم
زود بردم گذاشتم رو گاز و لوبیاها رو که پخته و اماده بود رو ریختم توش و یه قل زد و اوردیم دوباره خوردیم.
و روند پیر شدنمو تسریع میبخشه.مثلا دیروز میگه ما وقتی برگردیم ایران خونه نمیخریم. تو هر جایی بخوای ما میریم اونجا اجاره میشینیم و چند تا واحد کوچیک میخریم با پولمون و میدیمش اجاره. نباید سرمایه اصلیمونو بخوابونیم تو خونه!!!!!!!!!!!!! منو میگید دیگه حسابی وا رفتم.
و بهش یاداوری کردم که قرارمون از اول این نبوده. اونم ظاهرا که توجیه شد. خدا آخر عاقبتمونو به خیر کنه. 
در واقع داره شما رو میبینه. شما دارین دیده میشین. ولی اینجا که همه شیشه دودیهاشونو دادن بالا و تو لاین خودشون بی تفاوت از کنارت رد میشن٬ هیچ کس نیست که شما رو ببینه.
فک کنم اگه حالم خوب نشه از الان باید به فکر بلیط واسه تعطیلات عید قربان باشم.
البته من هنوز نخوندمش. همسری خونده و اهمشو به منم گفته
البته من و خانومای کاراگاه دیگه همکارم ٬ هنوز علت وقوع این حادثه رو کشف نکردیم. از طرفی هیچ آقای محترمی نیز مسئولیت اقدام مذکور رو به عهده نگرفته.ولی خب خودتون میدونین که ماه همیشه پشت ابر نمیمونه و بالاخره یه روزی دست این اقایون رو میشه. هر چند من فک میکنم که وقتی قضیه برملا شد٬ ما خانومهای زجر کشیده ببینیم که این دست آمریکای جنایتکاره که از استین این اقایونه ساده دله ما بیرون اومده!!!!
که من دوباره قاط زدم و برنداشتم
اینم یه عکس بی کیفیت که با دوربین موبایلم گرفتم.
روز قبلش هم بارون اومده بود و همه جا حسابی تمیز و براق بود.رو پله هواپیما که پامونو گذاشتیم هر دوتامون ریه هامونو پر کردیم و تا اونجایی که میتونستیم از اون هوای تمیز بلعیدیم.
هوا فوق العاده ملس بود.
مامانم هم کلی زحمت کشیده بود و برامون غذای خوشمزه پخته بود. من نون روغنیهای تبریزو خیلی دوست دارم. به همسری گفتم بریم هم تو این هوا یه قدمی بزنیم و هم از اون نونها بخریم. رفتیم تو صف نونوایی و آخر سری که یه دونه نون گرفتیم یه خانومی بهم گفت شما دونفری یه نون میخواین؟؟؟؟ 
گفتم بعله!! اونم یه نگاه پر عطوفتی بهمون کرد و گفت خوشبخت بشین!!!!!! لابد فک کرده نامزدی چیزی هستیم که دوتایی میریم تو صف نونوایی واسه یه نون.
و بعدش هم نشستیم حرف زدیم و اینا و اخر شب اومدیم خونه.
منم گفت اها خب پس چشتون روشن شد!!!!! و فهمیدم که هنوز جوونم
و آبگوشتی که روی اجاق و با ذغال پخته بودند و گوجه و پیاز و سیب زمینیشو هم از تو باغ کنده بودند رو زدیم تو رگ و بعدش من خداحافظی کردم و همسری منو با ماشین پدرش رسوند ترمینال و منم توی راه عروسک برادر شوهرمو که یه هشت پا بود که گذاشته بودش رو داشبورد رو کش رفتم و بعد همسری منو سوار یه پژو کرد و راهی شدم. البته بماند که تا تبریز چند بار چشامو بستم و اشدمو خوندم
با شلوار خانواده تو پاش و خلاصه بساطی بوده شروع کرده به چشمک زدن به این دختر دایی ما.
من دارم میااااااااااااام
آها راستی برگشتمونو واسه چهارشنبه هفته بعد گرفتیم.
ولی بیشتر که فکر میکنم میبینم نه. این خودم بودم که در حق خودم کوتاهی کردم. همونطور که تو پست قبلی هم گفتم اون مدل زندگی کردن جرات میخواد و این خود من بودم که بعضی وقتها جرات اینکارو نداشتم. پس نباید کس دیگه ای رو مقصر بدونم.
محمدیاش صلوات بفرستن.
همینطور هانیه جون چوچه لره سو سپ تا وقتی عسل جون اومد توزلی نباشه
و رفتیم بلیط گرفتیم و اومدیم دوباره فیلم دیدیم و خوابیدیم.
